Fly away with me..

Sunday, December 30, 2007

In a day, we'll all be celebrating the start of another year. Isang araw nalang, 2008 na.
And often times, we all show the world our new year's spirit by making our resolutions.
Oh yes, those damn resolutions.

I never believe that such promises come true.
And I'm not talking about those simple things that can be done even without including them in your new year's list.
I'm talking about long term changes in habits, perhaps done since childhood, or a vice that needs to get rid of.
These ''resolutions'' are often said during media noche or champaign toast in front of every member of the family or even with friends.
First you'd call everyone's attention, thank them because without them you'll be nothing.
Then carry on with your speech which usually start with ''And because of all of you, this 2008, I promise to/never to.. (enter promise here).''
And then the crowd would cheer.
As the countdown starts, you'd be laughing with these people and later on, pack up as the holidays come to an end.
Weeks and months would soon pass by..
These people would also be the same ones who'll witness how you unsuccessfully do it.
And you'd make them all feel like failures for not being able to help you achieve that goal.
That one goal you made at the start of the year..
Have you thought of what these people, your loved ones, have been saying?
Perhaps they too are not believing in new year's resolutions anymore..

I wonder who's guilty of doing these. And repeating them the next year..and the next year..and the next..

Tsk. Really. Promises are meant to be broken.

So go 'head.
Make those damn resolutions.
And prove me wrong at the end of the year by telling me you never broke them.

Have a blessed new year y'all..

ge. FLEW on 12/30/2007 06:43:00 PM
|

Saturday, December 22, 2007

It's already the 7th day of the Simbang Gabi
(or Misa de Gallo for those attending mass in the morning).
Para sa katulad kong wala pang na-miss since day one,
Unti-unti ko nang nakikita ang pagkonti ng tao mula noong umpisa kung ikukumpara kanina.
Napagisip isip tuloy ako.

(Hmmm..)
Siguro kasi marami-raming tao ang nagsisimba lang..
a) just to see that someone na pinopormahan (or worse para lang ipakita ang porma nila sa lahat ng tao)
b) para makakain ng putobumbong (or putobumbom or putobungbong) at bibingka after
c) for their wish to come true on the ninth day
d) wala lang..para lang masabing nagsisimba sila

Hindi naman dapat nagpupunta sa simbahan para sa ibang bagay-slash-tao e.
Panget tignan,
(not only sa mga Katoliko pero kahit sa ibang religion),
na hindi ganun ka-devoted ang isang tao sa service niya.
It's a form of letting others know kung gaano kalaki ang iyong pananampalataya,
kung gaano katindi ang maaari mong isakripisyo..
..At kung paano ka tumatanaw ng utang na loob sa lahat ng mga biyayang natanggap, natatanggap at tatanggapin mo.

Have you heard this story about two angels collecting prayers?
One has the basket para sa mga petitions and requests,
The other has the basket na para sa mga nagpapasalamat.
Nakakalungkot na napakakonti lang daw yung laman nung latter.
Sabi nga nung pari kanina, bakit daw napakabilis ng tao na humingi ng humingi,
samanatalang napakatagal (at swerte pa nga siguro kung maalala) bago makapagpasalamat.

Tama nga naman na hindi talaga matatapos ang listahan ng lahat ng gusto
(at para sa kaso ko, pati kunwa-kunwariang pangangailangan) ng mga tao.
Ika nga, talagang magkakaroon ng scarcity..Hehe.
*Kinikilig na si Yani, kung nagbabasa man siya, so titigilan ko na. Lol.*

Oo nga't hindi naman talaga dapat maging compulsory ang pagpapasalamat.
Kailangan lang mag-isip ng konti kung paano natin maibabalik sa Kanya ang lahat lahat ng mga magaganda (at panget) na nangyayari sa buhay natin.
Siguro mas maganda kung umpisahan na natin ito sa mga taong nandyan lang sa tabi-tabi..
Pasalamatan natin sila sa lahat ng mga naibigay nilang kontribusyon sa pagkatao natin ngayon
(Gaano man kaliit o kalaki yun).

Salamat sa nanay at tatay ko!
Salamat sa mga kapatid ko (kahit forever silang pasaway)!
Salamat sa mga kaibigan ko (na soooobrang tiyaga sa pag-iintindi sa pagiging ewan ko)!
Salamat sa mga kaaway ko (na nagturo sa akin na hindi lahat ng masasamang tao ay nakikita lang sa hell)!
Salamat sa mga taong nakakasalamuha ko sa araw-araw (na naapektuhan ako kung sino ako ngayon)!
*Tsaka salamat sa'yo..Oo, ikaw.*

At sa'yo na nagbabasa ngayon ng blog ko,
Pinasasalamatan kita (hindi lamang dahil sa malapit na ang pasko at nagmumukha akong nanghihingi ng regalo)..
Maraming salamat!

ge. FLEW on 12/22/2007 11:44:00 AM
|

Friday, December 14, 2007

Yes. Our first party after three long years of college together.

Nothing much. Just plenty of camwhoring and having fun.
..Plus a lot of discoveries:

1. Maganda ang boses ni Doc Ed pag kumakanta. Kaboses nga niya si Josh Groban.
2. Pag cute tibak, si Archie. Pag tibak lang (plus Chester), si Yani. :P
3. Fashionista pala ako! (Bwahaha!)
4. Masarap ang lumpiang shanghai kahit makunat.
5. Hindi umuubra ang mga laro sa DevStud 05. Laging walang panalo.
6. Masipag pala magligpit ng kalat si Jaja. (Wooooh! Mabuhay ka!)
7. Mababaw talaga si Jan.
8.Pag nagutom si Mommy Ruthy, mauunahan pa niya si RC sa kainan. :))
9. Effective ang awards at exchange gifts. Yun lang ang part ng party na matino tayo.

Sandamakmak na thank youuuuuuuuuuuuuuuuuu sa block na dinagdagan ang aking mga dahilan para maging masaya ngayong pasko. *Awwww*

ge. FLEW on 12/14/2007 10:50:00 PM
|