Saturday, November 24, 2007


Ang aking entry ay tungkol sa mga nangyari nitong nakaraang araw. Siguro ngayon lang ako maglalagay ng ganito dito.. or should I say, ngayon nalang ulit since hindi ko alam kung kailan.
Kahapon, my Ate Jaque texted me and told me Ate Em is in Manila. Dahil hindi pa rin yata nakakapunta sa MoA yung cousin ko na nakabase sa Iloilo, we decided to meet there. My sister Xandra wasn't able to text me where she was so Pangert went with me after class.
Ate Jaque and her boyfriend were already at McDo when we got there. Nanonood pa sa IMAX si Ate Em and her friends ng Beowulf so nag-malling muna kami. I found some great items I could give my friends for Christmas, at tumingin na rin ako ng cute stuff for me. Hehe.
Pagdating ni Ate Em, her first impression was.. ''Ikaw na ba talaga yan?''
Waw. Ayos. In her weird English and Ilongga accent pa yan a. Hahaha. Most of the time actually, sila sila lang ang nagkakausap. She was with her boyfriend and three other friends who took the Nursing Exam here in Manila the other day lang yata. OP ako dahil sa tagal ko nang hindi pumupunta ng province, hindi na rin ako marunong umintindi at magsalita ng Ilongga.
We ate dinner at Pupung's. (Dahil yun ang nisuggest ni Pangert at masarap daw ang food.) At bago kami nakarating dun ay sobrang napagod muna kami sa dami ng stop overs - sa pagwiwindow shop namin ni Ate Jaque at pagmamabagal nila maglakad. After eating, picture picture naman. Tapos syempre kwentuhan pero madalas puro lang tawanan - after kulang kulang ten years nung huli kaming nagkita. Halata naman siguro na namiss namin isa't isa. Tapos, sabi ni Pangert, pare-parehas daw kami ng alignment ng ngipin. Haha. Nice resemblance. Pero mas kahawig ko daw si Ate Em than Ate Jacque. Hehe. Photos by my photographer.
Then, time to go home na. We said goodbye. Update nalang daw through net and texts.
Weird na dalawa ko lang silang pinsan sa mother's side, pero hindi pa namin magawang makagala at gumimik ng madalas. Nakakainggit tuloy yung mga nagrereunion tapos talagang bonding ever with their cousins. Tapos, kung hindi kami uuwi ng province sa Christmas break, malamang, after a decade nalang kami magkita-kita ulit..
Haaay, masyado ko lang talaga siguro namiss makita yung mga taong sana ay araw-araw kong kapiling. Nax. Nung nag-update ako ng journal, saka ko lang na-realize yun. (Tsk. I am in desperate need of a new journal..)
Oh, by the way, salamat ng maraming marami sa aking anti-depressant. Buong araw akong wala sa mood. Ikaw lang pala ang gamot. :x
ge. FLEW on
11/24/2007 10:59:00 PM